Je browser is verouderd en geeft deze website niet correct weer.
Download
een moderne browser
en ervaar het internet beter, sneller en veiliger!
Zeg JA! tegen werken in onze nieuwe locatie Het Breeje Hof in 's Gravenzande
In 2027 openen wij een nieuwe locatie in 's Gravenzande: Het Breeje Hof. We zijn op zoek naar medewerkers die het leuk vinden om een nieuwe locatie op te bouwen!
Zien wij jou in Het Breeje Hof?
Zingeving zonder woorden
Wat is zingeving eigenlijk? Voor geestelijk verzorger Mirjam Röhling zit het niet altijd in grote levensvragen of moeilijke gesprekken. Soms zit zingeving juist in een ontmoeting zonder woorden. In een lied, een glimlach of een moment van verbondenheid.
Wanneer ik aan mensen vertel dat ik geestelijk verzorger ben, denken zij vaak dat dat iets heel ingewikkelds is. Dat ik eindeloze abstracte gesprekken voer over de zin van het leven, dat ik een uitgekiende theorie zal hebben over wat er is na dit leven, of dat ik een mooi antwoord weet te formuleren op allerlei moeilijke vragen.
Ik ga daar dan vaak een beetje van blozen en weet van de weeromstuit juist helemaal niet meer wat ik moet zeggen. Ik ben nu twintig jaar geestelijk verzorger en vind het soms nog steeds moeilijk uit te leggen wat een geestelijk verzorger nu eigenlijk doet, en ook om te vertellen wat zingeving is.
Die gesprekken over leven en dood, ja, die zijn er soms. Dat is bijzonder en vaak ook ontroerend. Maar net zo goed gaat mijn werk over ontmoetingen waarin woorden hun betekenis hebben verloren en meer in de weg staan dan helpen.
Op zoek naar iets wat kwijt is
Gisteren zag ik een mevrouw met vergevorderde dementie over de afdeling lopen, rusteloos zoekend naar iets wat zij zelf was vergeten, maar wat heel belangrijk leek te zijn. Met een gepijnigd gezicht en soms kreunende geluiden.
Ik ken haar al een aantal jaar. Inmiddels kan zij zich niet meer met woorden uiten.
Ik besloot met haar mee te lopen. Ik mocht haar hand pakken. Samen gingen we van de afdeling af en liepen we door het gebouw. Ik weet dat deze dame heel muzikaal is, orgel speelde en in gezondere jaren zong in koren.
Een bekende melodie
Ik begon zachtjes haar lievelingslied te neuriën. De frons op haar voorhoofd leek minder te worden. Ik neuriede een tikkeltje harder. Ze begon mee te neuriën en samen liepen we neuriënd door het gebouw.
Na een paar minuten gebeurde wat ik stiekem al hoopte: mevrouw neuriede de tweede stem. Al neuriënd keken we elkaar aan en om onze monden verscheen een glimlach. Het klonk zo mooi, die prachtige oude melodie. Onze twee stemmen, ik sopraan en zij alt, pasten in elkaar en vulden elkaar aan.
Onderweg kwamen we een paar mensen tegen: bezoekers, zusters en medebewoners. Iedereen luisterde even naar ons, knikte ons bemoedigend toe of glimlachte naar ons.
“Woordeloos waren zij even heel diep met elkaar verbonden.”
Muziek die verbindt
We kwamen, nog altijd neuriënd, terug op de afdeling. Daar zat een andere mevrouw in de gang, die verdrietig was. We bleven even bij haar staan en neurieden voor haar. Ze zei: "Wat is dat mooi, dank jullie wel. Dat doet me goed."
Ook in de huiskamer, waar meerdere bewoners zaten, bleven we onze tweestemmige melodie steeds herhalen, zonder woorden. Totdat die woorden werden aangegeven door een mevrouw die leek te slapen in haar rolstoel. "Daar ruischt langs de wolken..." zong zij mee.
Een andere mevrouw, in een andere hoek, vulde de woorden aan: "Een lieflijke naam..." Zij zongen, wij neurieden, mevrouw hield nog altijd de tweede stem vol en de zusters hielden even op met waar zij mee bezig waren.
Dat was zingeving
Dat was zingeving. Mevrouw voelde weer in haar lijf wat haar haar hele leven al kracht had gegeven: muziek, het samen zingen en liederen die haar geloof in God uitdrukten. Meer nog: deze mevrouw, die nog maar zo weinig zelf kan, kon met haar stem haar buurvrouw troosten en iets oproepen van de zingeving die ook de andere meezingende bewoners voelden.
Woordeloos waren zij even heel diep met elkaar verbonden. Woordeloos raakten zij aan zingeving. Aan dat wat ons mensen ten diepste raakt en verbindt. Aan een bron die ons troost en ontroert.
