Het gevoel van vrijheid
Wanneer ik de kamer van mevrouw binnenloop, ligt ze op bed. Op de vraag hoe het met haar gaat, antwoordt ze zacht: "Niet zo goed." Al snel vertelt ze dat ze zich opgesloten voelt. Ze wil zo graag naar huis, maar dat kan niet. Dat maakt haar verdrietig.
Terwijl we praten, valt op hoe leeg haar kamer is. Er staan bijna geen persoonlijke spullen, alleen een paar foto's. Die foto's brengen het gesprek op vroeger. Mevrouw vertelt over haar oma, bij wie ze als klein meisje graag logeerde. Ze denkt terug aan de zoon van de melkboer die langskwam en aan het fijne gevoel van die tijd. Langzaam gaat ze wat rechterop zitten. Haar herinneringen brengen haar even terug naar een plek waar ze zich vrij voelde.
Dan zegt ze: "Nu is iedereen de baas over mij. Ik mag niets meer zelf bepalen." Ze vertelt dat ze daar soms zó boos van wordt, dat ze wel om zich heen zou willen slaan. “Ben ik dan wel veilig?” vraag ik met een knipoog. Ze moet lachen.
Ik vraag of ze zin heeft om samen een kop koffie te drinken in het restaurant. Verbaasd kijkt ze me aan. "Mag dat?" vraagt ze. Natuurlijk mag dat.
Samen gaan we naar beneden. We zoeken een tafeltje uit met uitzicht op de tuin. Buiten schijnt de zon. We drinken koffie en mevrouw gooit haar koekje in haar koffie. We lachen samen.
Voor even lijkt mevrouw vergeten dat ze weg wil. Een gevoel van vrijheid. Er hoeft niets. We hoeven nergens naartoe.
Dit is de kracht van open deuren. Soms zit vrijheid niet in iets groots, maar in een eenvoudig kopje koffie, een gesprek en de ruimte om zelf een keuze te maken. Juist die kleine momenten kunnen een wereld van verschil maken.
- Marc Altena, Geestelijk Verzorger in Landscheiding