Je browser is verouderd en geeft deze website niet correct weer. Download een moderne browser en ervaar het internet beter, sneller en veiliger!
Soms gebeurt er iets wat je niet kunt plannen. Een moment van rust, verbinding en betekenis: precies op het juiste moment. In deze column neem ik u mee naar zo’n bijzonder moment, waarin alles even samenkomt.
Het is winter 2026. En ik ben in de kamer van meneer H. Zijn dochter heeft me toestemming gegeven om over hem te vertellen.
Over twee weken hoopt meneer H. negentig te worden. Zijn leven heeft hem ver gebracht. Als gewone jongen uit het rooms-katholieke zuiden meldt hij zich op zijn zestiende aan bij de marine. Jarenlang vaart hij de wereld over.
Hij trouwt, werkt aan wal, krijgt kinderen en kleinkinderen en is met zijn vrouw heel actief in kerk en vrijwilligerswerk.
Maar nu ligt meneer H. hier, in bed op zijn kamer. Zijn vrouw is een paar jaar geleden overleden.
Zijn lichaam laat hem steeds vaker in de steek. En zijn geheugen ook.
Samen zorgt dat ervoor dat zijn gedrag voor ons, medewerkers van Floriadehof, vaak moeilijk te begrijpen is. Onrust, boosheid, vriendelijkheid en verwarring wisselen elkaar snel af.
Die vrijdag heeft hij al de hele dag pijn. Hij is daardoor erg onrustig. Met al haar kundigheid en kalmte probeert zijn favoriete verpleegkundige in ieder geval de pijn te verzachten.
Om kwart voor vier zal de pastor komen voor een ziekenzalving. Zijn dochter heeft dat gevraagd.
Want haar vader heeft, toen hij al leed aan dementie, voor de zalving van haar moeder gezorgd. En nu wil zij dat ook voor hem.
Het is spannend of het wel lukt.
Maar dan, een kwartier voordat de pastor komt, gebeurt er iets.
De pijn zakt. De rust komt terug.
De pastor komt binnen, begroet meneer H. en stelt zich voor. Een kleine glimlach.
De bekende gebeden klinken. Meneer H. ontvangt de eucharistie.
En dan wordt zijn hoofd gezalfd. En zijn handen.
Met de woorden:
‘Moge onze Heer Jezus Christus door deze heilige zalving en door Zijn liefdevolle barmhartigheid u bijstaan met de genade van zijn Heilige Geest. Moge Hij u van zonden bevrijden, u heil brengen en verlichting geven.’
En terwijl dat gebeurt, kijkt meneer H. de mensen om hem heen aan: zijn dochter en schoonzoon, de pastor, de verpleegkundige en mij.
Hij pakt hun handen. En hij zegt: “Ik dank u… Ik ben zo gelukkig.”
En nog een keer: “Ik dank u. Ik ben zo gelukkig.”
En wij staan daar. Met een glimlach. En met tranen in onze ogen.
Een eenvoudig, eeuwenoud ritueel op de grens van leven en dood.
Zalf voor de ziel bij onrust, houvast in de rollercoaster van het leven.
Nabijheid van God in het dal van diepe duisternis:
“U bent bij mij. U zalft mijn hoofd met olie” (Psalm 23).
Niet alleen voor meneer H.
Ook voor ons als omstanders.
Hanny van der Stelt - Hulshof
Geestelijk Verzorger Floriadehof