Je browser is verouderd en geeft deze website niet correct weer.
Download
een moderne browser
en ervaar het internet beter, sneller en veiliger!
Zeg JA! tegen werken in onze nieuwe locatie Het Breeje Hof in 's Gravenzande
In 2027 openen wij een nieuwe locatie in 's Gravenzande: Het Breeje Hof. We zijn op zoek naar medewerkers die het leuk vinden om een nieuwe locatie op te bouwen!
Zien wij jou in Het Breeje Hof?
Een laatste groet op de PG-afdeling
Als ik de huiskamer binnenkom op de PG-afdeling, voel ik een bedrukte sfeer. Bewoners kijken stil voor zich uit. Een aantal loopt onrustig heen en weer. Zojuist is een medebewoner overleden. Er zijn nog geen woorden aan gegeven, maar de bewoners merken aan alles dat er iets is. Ze pikken de signalen op van het zachte gefluister op de gang, een medewerker die wat stiller is dan anders, familie die binnenkomt. Juist mensen met dementie zijn extra gevoelig voor veranderingen in de sfeer.
Waardevol als medewerkers daar oog voor hebben. Dat vraagt tijd en aandacht, en de bereidheid om stil te staan bij de emoties die een overlijden oproept. Dat schuurt weleens met de werkelijkheid. Het is vaak extra druk rondom een overlijden, met alles wat er geregeld moet worden. Daarbij vragen sommige medewerkers zich af of het wel goed is om met bewoners met dementie stil te staan bij de dood. Roept dat niet te veel emoties en onrust op?
Samen stilstaan
Laat ik je meenemen in hoe het die dag verder ging. "Laten we in een kring gaan zitten," zeg ik, "want ik wil jullie iets vertellen. Vandaag is Antje gestorven en daarom steken we de kaars aan."
"Ach, Antje? Wat erg, ze was zo lief." We praten samen en halen herinneringen op. Ik lees een gedicht over de mensen van voorbij en vertel dat Antje zo wordt uitgedragen. "We gaan zo met elkaar naar de gang," zeg ik. "Antje zal zo in een kist van de afdeling worden gedragen. Dan maken we een erehaag en zeggen haar gedag."
Een gebaar zonder woorden
Een mevrouw in een rolstoel, ver in haar dementie, zit nog in de huiskamer.
"Jannie moet er ook bij zijn," zeg ik.
"Maar zij beseft het toch niet?"
Zij hoort erbij, net als iedereen.
Het is heel stil in de gang als Antje wordt uitgedragen. Er zijn tranen en laatste woorden. Jannie, die geen taal meer heeft, legt haar hand op de kist als laatste groet. Dit gebaar zegt meer dan woorden spreken kunnen.
Er lopen tranen langs haar wangen. Daar staan we met alle bewoners in een kring om de kist. Gerimpelde, kwetsbare handen raken de kist als een laatste groet. Nog nooit eerder ervaarde ik zo'n kostbaar en bijna heilig moment.
Recht op rouw
Het is waar dat de dood verdriet oproept en dat bewoners van slag kunnen zijn. Maar geldt dat niet voor iedereen?
Laten we daar niet te bang voor zijn. Medebewoners hebben het recht om te rouwen om de bewoner met wie zij hun leven hebben gedeeld. De lege plek aan tafel is zichtbaar en voelbaar. Als het onbenoemd blijft, geeft dat vaak meer onrust en verwarring.
Wat ik telkens weer merk, is hoe waardevol rituelen zijn. Een kaarsje aansteken bij de lege plek, een foto neerzetten, de naam noemen en herinneringen delen. Een gedicht lezen of samen een lied zingen. Het verdriet mag er zijn, als het maar ingebed wordt in liefdevolle aandacht en zorg.
