« »

Nieuws

Hoe is het om in de thuiszorg te werken?

Nieuws
16 OKT 2017
Onze recruiter Patricia loopt een dagje mee met collega Eva van de thuiszorg, want is werken in de wijk echt ongezelliger en minder persoonlijk dan altijd wordt beweerd door sollicitanten? Lees haar ervaringen in deze blog:

Als recruiter in de ouderenzorg krijg ik regelmatig van sollicitanten te horen dat ze liever intramuraal werken dan in de wijk. Op mijn vraag “waarom?” wordt vaak geantwoord dat het minder gezellig is dan het werken in een verzorgings- of verpleeghuis. Je mist in de wijk toch het contact met collega’s en je bouwt minder snel een band op met de cliënten. Ook voelen veel verzorgenden zich nog te onzeker om zelfstandig in de wijk aan de slag te gaan en zien ze het vaak niet zitten om de weg te zoeken. Jammer, zeker omdat er een groot tekort is en een nog veel groter tekort dreigt de komende jaren aan VIG’ers en verpleegkundigen in de wijk.

Gisteren heb ik maar eens zo’n ‘vreselijke’ dienst meegedraaid met mijn collega Eva in de wijkzorg. Ik wilde toch ook eens zelf ervaren hoe eenzaam die diensten dan wel niet zijn en hoe moeilijk het is om de weg te vinden in de wijk. En o ja, dat vergat ik nog, de tijd die geïndiceerd is, is ook nooit afdoende. Nou, ik ben benieuwd!

Allereerst was het hemels om ’s ochtends om 7 uur naar je werk te rijden, wat een verschil met een normale maandagochtend om 8.30 uur. Ik werd binnengelaten door de nachtdienst van de aanleunwoningen en zag één voor één de collega’s binnendruppelen op de zusterpost voor de ochtenddienst. Prima sfeertje als je het mij vraagt. Nog even gezellig wat kletsen met elkaar, de route doornemen, elkaar op de hoogte stellen van belangrijke zaken, eventueel nog een kopje koffie en daar ging iedereen.

Eva is nog maar 1,5 jaar in dienst, maar dat zou je niet zeggen. De cliënten die we bezochten beschouwden haar stuk voor stuk als een soort surrogaat dochter. Wat een liefde en dankbaarheid over en weer. Naar mate de ochtend vorderde begon ik te begrijpen hoe dit kwam. Ondanks dat ze maar 28 uur per week werkt, komt ze bijna dagelijks en bij sommige cliënten wel 2 keer per dag over de vloer. Dat is veel vaker dan de meeste ouderen hun kinderen of kleinkinderen zien. En het contact wat er is, is natuurlijk erg intiem. Denk naast de medicatie aan hulp bij het douchen, het aankleden, het ontbijt of de lunch. Of het aantrekken van steunkousen en het insmeren van bijvoorbeeld droge benen met lotion. En tijdens de 10, 20 of 30 minuten die hier voor staan krijg je vaak de mooiste anekdotes te horen over vroeger, of ze uiten hun verdriet over een pas verloren echtgenoot of een zieke dochter. Eva geeft ze hier ook de tijd voor, want het rapporteren op de smartphone doet ze op de gang, in de auto of na afloop van de dienst, wel zo netjes voor de cliënt.

Ondanks dat er uitgebreid de tijd werd genomen voor iedereen liepen we die ochtend aardig voor op schema. Dus was er tijd om nog even bij wat cliënten langs te gaan waarvan Eva wist dat ze door een moeilijke periode gingen. Zo ontzettend lief, in plaats van een momentje pauze met een kopje koffie toch even een knuffel geven aan die cliënt die het zo zwaar heeft. Wat een toewijding!

Ik vond het heerlijk om te mogen ervaren wat ons verzorgend personeel betekent voor de cliënten in de wijk. En geloof mij, het werken in de wijk is allesbehalve eenzaam, er is voldoende ruimte voor persoonlijk contact. En ja, je moet zeker zelfstandig kunnen werken, maar dat moet je eigenlijk intramuraal toch ook? En in geval van nood is er altijd wel een back-up telefonisch bereikbaar. Ik geloof dat het werken in de zorg een roeping is en dat je het zo mooi maakt als je zelf wilt!

Ben jij enthousiast geworden over werken in de thuiszorg? Kijk dan eens naar deze vacature.



 

Pagina terug