« »

Nieuws

Ouderdom als roeping

Nieuws
31 OKT 2016

Wanneer we eens luisteren naar de manier waarop vaak over ouderdom gesproken wordt in onze maatschappij hebben we nogal wat reden tot somberheid. “De ouderdom is een proces van aftakeling” wordt er gezegd. Of “de ouderdom is een steeds grotere kostenpost”. En we worden alom opgeroepen er vooral niet oud uit te zien: grijze haren moeten gauw en grondig onder de verf verdwijnen, met een anti-rimpelcrème kan je niet vroeg genoeg beginnen en ook onze kleding moet tot doel hebben zo jong mogelijk te lijken. Dat ouderdom ook prachtige kanten heeft, dat ouderdom rust kan geven, wijsheid, inzicht, relativering en een schat aan kennis en ervaring die steeds zeldzamer wordt, dat horen we veel minder vaak.

Een tijdje geleden hoorde ik een verrassend en verfrissend geluid over de ouderdom. Jean-Jacques Suurmond, emiritus-predikant, schrijver en geestelijk verzorger hield een lezing waarin hij sprak over de ouderdom als roeping. De ouderdom als roeping? Dat klinkt heel anders dan de ouderdom als kostenpost. Dat klinkt naar meer, dacht ik. Hij vergeleek in zijn lezing de ouderdom met een roeping zoals die ook in veel bijbelse verhalen te vinden is, zoals de roeping van Jonas, Mozes of Simon en Andreas. Een roeping die gepaard gaat met onzekerheid, met leed, met loslaten, maar ook met gehoorzaamheid. Want uiteindelijk is het weinig zinvol je te blíjven verzetten tegen de ouderdom. Uiteindelijk moet de oudere aanvaarden dat hij of zij een rollator nodig heeft, een handjevol pillen, en hulp van anderen, ook al is dat moeilijk.

Suurmond vertelt dat ouderen voor onze samenleving een teken zijn dat ons wijst op onze menselijke kwetsbaarheid. Een teken in onze samenleving dat we het leven uiteindelijk niet zelf kunnen maken en dat onze waarde niet afhangt van wat iemand kan. Ja, ook de gespierde broccoli-etende sportschool-fanaat is kwetsbaar. En de in een maatpak gestoken zakenman die vol is van zijn successen en prestaties is even kwetsbaar. De moeder die alle ballen in de lucht wil houden, die haar kinderen alleen naar de beste pianodocent brengt, haar huis elke dag piekfijn wil hebben en daarbij nog carrière maakt, is kwetsbaar. Want de kwetsbaarheid die de ouderen ons laten zien, namelijk hulp nodig hebben, het lichaam met pijn en gebreken, eenzaamheid, verdriet om dierbaren, die kwetsbaarheid zit in ons allemaal ook al willen we dat niet altijd weten. De waarde van een mensenleven, de zinvolheid van het bestaan, is iets dat we niet zelf kunnen maken of creëren. We kunnen het alleen maar ontvangen. En daaraan herinneren de kwetsbare ouderen ons. Dat is de roeping van de ouderdom.

En zo, zegt Suurmond: zijn het de ouderen, die in het mandje van hun rollator, het vlammetje van de humaniteit bewaren.

Mirjam Röhling
Geestelijk verzorger locaties Landscheiding en Onderwatershof

Pagina terug